Mama

Bevalling – het bevallingsverhaal van Toon

25 mei 2018 ben ik bevallen van Toon. Met de bevalling van Kees nog vers in mijn geheugen, ging ik toch redelijk onbevangen deze bevalling in. Ik wilde graag thuis bevallen van Toon. In de ochtend van 24 mei kwam een collega langs voor controle. Tegen alle verwachting in, had ik al wat ontsluiting. Ik werd gestript en uiteindelijk ben ik de volgende ochtend bevallen, in het ziekenhuis, dat dan weer wel. Hieronder lees je het bevallingsverhaal van Toon.

De ochtend voor de bevalling

Deze ochtend komt een collega van mij langs voor een controle. Ik ben 39 weken en door de warmte heb ik het eigenlijk wel gehad. Totaal niet verwacht, maar ik blijk al wat ontsluiting te hebben. Ik word gestript en de hele dag rommelt het wel wat. Ik besluit dat afleiding me goed zal doen dus ik heb de hele dag in de keuken gestaan. Mocht ik nou gaan bevallen dan hebben we in ieder geval wat eten in de vriezer. Zo gezegd, zo gedaan. Twee schalen lasagne en een heerlijke quiche staan klaar als kraamkost. En nou ik toch bezig ben, kan ik ook nog wel even een taart bakken. Dat wordt al iets minder gezellig en het rommelen wordt wat serieuzer. We besluiten om Kees weg te brengen in de hoop dat dat rust geeft en de kans dat de weeën  doorzetten groter is.

we nemen het er nog even van

Het rommelt flink en ineens krijg ik het geweldige plan om nog even de laatste keer met zijn tweeën uit eten te gaan omdat Kees er nu toch niet is. Tijdens het eten worden aardig wat weeën weggebeten en na een kop thee weet ik niet hoe snel we thuis moeten komen. De bediening  vraagt hoe lang ik nog moet, gekscherend zeg ik: ‘’ik hoop nog maximaal 1 dag’’. Weten zij veel. Arthur voegt daaraan toe dat als ik bevallen was hij carpaccio komt halen.  Thuis doen we een paar potjes rummikub. Naar mate de tijd verstrijkt, nemen de weeën niet toe, maar zakken ze bijna helemaal af. Shit! Ik heb contact met mijn collega die dienst heeft en ze komt nog wel even langs. Prima denk ik, dan weet ik waar ik aan toe ben. Verder wil ik helemaal geen controle houden hoor.

verrassing

Tot mijn grote verbazing is er toch al wel wat vordering qua ontsluiting en is mijn collega er van overtuigd dat ik die nacht ga bevallen, zelf geloof ik het nog niet helemaal. Ik bel Bianca (vriendin en ook verloskundige), want zij zal net als bij Kees, ook dit keer bij de bevalling zijn. Ook Stephanie bel ik alvast aangezien zij nog 2 a 3 uur moet rijden.

Ik stap onder de douche in de hoop dat de warmte de weeën goed laat doorzetten. Het wordt inderdaad pittiger en ondertussen komen ook Bianca en Steph binnen. Omdat ik thuis wil bevallen blijf ik lekker onder de douche staan en in bad zitten. Twee uur laten is er nog niet veel vooruitgang. Mijn vliezen worden gebroken in de hoop dat dat ervoor zal zorgen dat het echt goed doorzet. Het wordt inderdaad pittiger, ik ga weer onder de douche staan. Ik voel de weeën weer vooral in de rug net als bij de bevalling van Kees. En ook deze keer blijft de pijn in de rug hangen. Die pijn in de rug doet me nog meer pijn als de weeën zelf.

Ik merk dat ik bang word dat het net zo gaat als bij Kees en dat Toon ook niet goed ligt. Mijn ervaring staat me in de weg en ik kan niet meer goed ontspannen. Ik voel langzaam ook de druk toenemen. Zou het dan toch vlot gaan? Weer 2 uur later heb ik 7 cm. Kijk! Dit gaat de goede kant op. Toch blijft die pijn tussen de weeën vreselijk, de weeën zelf lijken steeds minder vaak te komen. Ontspannen lukt niet goed meer en ik ben veel te veel aan het nadenken.

als het anders loopt

De ontsluiting blijft hangen bij 7 cm en we gaan toch naar het ziekenhuis. Ik vind het helemaal prima. Het voelt ook niet meer goed om thuis te blijven. Bij Kees kwam de placenta moeizaam en pas na een uur. Deze keer is het dus belangrijk om goede weeën te hebben. Ik ben het zat en baal stiekem toch wel dat het thuis niet lukt. Als er dan toch weeënopwekkers aan moeten wil ik ook graag wat voor de pijn. Tegelijkertijd baal ik van deze gedachte maar ik ben zo bang voor de weeenopwekkers.

 

douche…bad…douche…

 

 

die mannen hebben het zwaar

 

Toch een bevalling in het ziekenhuis

Alles gaat heel snel en voor ik het weet lig ik op de verloskamers. Ik laat het maar over me heen komen. In een helder moment ben ik wel heel stellig, éérst de pijnstilling dan pas de oxytocine. Het pompje wordt aangesloten en ik krijg weinig meer mee van wat er gebeurd. Ik zie het al licht worden. Ik ben er dus zo een, een mult (iemand die al eerder bevallen is) met wie je de hele nacht druk bent. Rond een uur of 6 wordt de druk wel heel erg. Volledige ontsluiting! Ik word weer alert en besef me dat over een paar weeën onze 2e jongen eindelijk geboren wordt! Drie weeën later wordt Toon net als Kees door Arthur aangepakt en op mijn borst gelegd. Wauw hij is er! Wat lijkt hij op Kees!

change of plans…

 

Hij is er! Onze Toon!

 

opluchting

 

Piepert

En dan verander ik in een ontzettende piepert. Alles is te veel en ik kan niets meer hebben. Naweeën, kramp etc, het stelt allemaal niets voor in vergelijking met de weeën maar ik kan het niet hebben. Ze vergeven het me vast. Toon doet het al super aan de borst en langzaamaan begint het besef te komen. Moeder van 2 gezonde jongens! Toon wordt gewogen en nagekeken en het is echt een kopie van Kees. Deze dag is  beschuit met blauwe muisjes het ontbijt en dat bevalt goed! Na een fijne douche gaan we lekker naar huis en kan de kraamweek beginnen!

 

zo blij dat ik dit toch even heb mogen geven

 

Zonder deze lieve mensen had ik het niet gekund!

 

Toon, of Kees..? nee toch echt Toon!

 

Feestmaal

In het begin schreef ik dat we de avond voor de bevalling uit eten gingen bij Verso, ons favoriete restaurant. Al maanden riep ik dat ik de carpaccio zo mistte. De avond na de bevalling kwam Arthur zijn belofte na en ging carpaccio halen bij Verso. Wat stonden ze daar raar te kijken. Toen we een paar weken na de bevalling voor het eerst een avondje weg gingen hebben we ze ook maar even uitgelegd dat de eerste weeën bij hun zijn weg gezucht.

Dit vind je misschien ook leuk

0 reacties

Laat een reactie achter