Mama

en nu ZIJN we een gezin van 4!

Mijn laatste blog is alweer een hele tijd geleden. Hierin kon je lezen dat ik zwanger was van Toon en dat Kees een broertje kreeg. Inmiddels zijn we al ruim 2 maanden een gezin van vier. Waar ik in de zwangerschap niet echt de behoefte voelde om te schrijven, voel ik dat nu des te meer. Wie zei er ook al weer dat je een 2e er zo even bij doet? Doe die van mij er dan ook maar even bij. Ik ben ontzettend blij en gelukkig met 2e gezonde boys, maar het is ook enorm hard werken. Ritme, regelmaat, consequent zijn, opruimen, principes etc. wat was dat ook alweer? Deze woorden zijn de afgelopen weken in een razend tempo verdwenen uit huis.

zwangerschap

De zwangerschap begon echt beroerd. Gelukkig kwam hier in week 15 een einde aan en heb ik op wat rugklachten na een goede zwangerschap gehad. Die rugklachten waren natuurlijk te verwachten met een grote buik op een kort lijfje en een dreumes van >12 kg die nog niet liep en zich graag rond liet dragen. In de laatste weken van de zwangerschap was ik me heel bewust van het feit dat het de laatste tijd met ‘’alleen Kees’’ was. En ook Kees zelf leek dit te merken. We hebben enorm genoten van de laatste weekjes samen, want ik had al vanaf 30 weken verlof en al die tijd was het ook nog eens stralend weer.

 

 

38 weken zwanger, 1 week voor Toon geboren werd

Bevalling

Op 25 mei 2018 is Toon geboren. Er zal nog een aparte blog komen met mijn bevallingsverhaal en een paar mooie foto’s uit de selectie van Stephanie. Kort gezegd heb ik een prima bevalling gehad die iets anders liep dan gehoopt, maar wel met de mensen erbij die ik er graag bij wilde hebben in een fijne relaxte sfeer. Ik kijk er heel goed op terug en het blijft een raar idee dat het misschien wel de laatste keer is dat ik dit mee mocht maken. ( niet een bevalling an zich, want dat maak ik natuurlijk regelmatig mee, maar het zelf bevallen). Al na de geboorte van Kees wist ik dat ik bij een eventuele volgende bevalling mooie foto’s wilde. Een geboortefotograaf die we nauwelijks kennen zag ik zelf niet zo zitten. Stephanie heeft ons als vaker op de foto gezet en de keus was dan ook snel gemaakt dat als zij het wilde doen we haar de bevalling vast lieten leggen.


 

Gezin van 4!

En toen waren we met zijn vieren, ik en mijn 3 mannen, een echt gezin. Na de bevalling genoten we van een fijne kraamtijd, daarover lees je binnenkort meer op Vettt.nl. We hadden de meest fantastische kraamhulp en werden volledig in de watten gelegd. Er werd wat afgezweept, want het was tropisch warm en dat is het nu 2 maand later nog steeds. Lucky bastard die Toon, hij weet niet eens wat kou is. De vorige kraamtijd met Kees en de eerste maanden daarna waren alles behalve leuk. De hele zwangerschap heb ik vertrouwen gehad dat het deze keer heel anders kon en zou gaan. Toen Toon eenmaal geboren was, kwam daar toch weer de angst voor een onrustige baby en reflux/koemelkallergie ellende. Ik herkende veel van Kees en naarmate de tijd verstreek werd duidelijk dat ook Toon hier ook last van had. Gelukkig hadden we al wat ervaring en maken we er voor Toon en onszelf het beste van en dat gaat inmiddels best goed!

 

 

 

dat doe je er toch zo even bij? zo’n tweede…

Een heel ander verhaal, los van een onrustige baby, is het moeder zijn van 2 kinderen. Overal hoor ik dat mensen de overgang van 0 naar 1 kind groter vinden dan van 1 naar 2. Ik vind het eigenlijk niet te vergelijken, maar die 2e doe ik er niet ‘’ff zomaar bij’’ zoals ik het vaak hoor. Misschien is het omdat Kees nog vrij jong is. Zodra er bij ons 1 huilt, doet de ander al snel mee. Daar krijg ik het nog elke keer benauwd van. Ook de deur uit gaan met een baby die toch wel snel huilt en een dreumes die je niet los kan laten lopen  ( want op straat lopen is het leukste dat er is) is nog alles behalve routine. Zodra Toon een voeding krijgt en ik mijn handen vol heb ziet zijn broer zijn kans schoon om alles te doen wat god verboden heeft. En dan hebben we het nog niet gehad over het spitsuur tussen vijf en acht. Kortom ik heb nog veel te leren, of te wennen, of misschien wel te accepteren. Komt goed! Ooit… over een jaar of 15… denk ik…. hoop ik…

Dit vind je misschien ook leuk

1 reactie

  • Reageren
    Vera
    7 augustus 2018 at 07:46

    Ooooh zoveel dingen herkenbaar Anique! De laatste weken intens genieten met z’n drietjes/tweetjes.
    Nu moet die tweede zich hier nog aandienen maar ik denk er ook echt niet zo makkelijk over van oh, die doen we er wel even bij. Bij mij heerst vooral nog het gevoel, help hoe gaan ik dat doen alleen als Tim straks weer aan het werk is en het gaat de komende tijd vast zoooo druk worden. Uiteindelijk zal het wel op z’n pootjes terecht komen maar ik geloof best dat het pittig is. Straks des te leuker als de jongens gezien het kleine leeftijdsverschil veel aan elkaar hebben!

  • Laat een reactie achter